Niet in Grote Gevoelens (2)

Sommige verzen halen de bundel niet of worden last minute geschrapt om het aantal pagina's te beperken. Onder het label 'Gesneuveld' vind je de komende tijd een aantal ervan op deze blog. Alvast een tweede vers dat Grote Gevoelens terecht niet haalde:

geheugenjeuk

verweesd je borsten hangen aan de muur

vlekken op de witte steen

gedachteloos mikken de vogelpikjes
in het zachte rubberen vlees en staan

er is geen zin dan de papieren
reeks van vertekende tekens

leesbaar als onder zandduinen begraven hiërogliefen
uit geschiedenis gevallen taalpuin

geen geluid, geen stem, niets
dat iets van stemming verraadt

raadsel geplet tussen zandkorrel en insect
nu opnieuw en opnieuw in alle tijden
even tijdloos

infectie

dorpsstraat verlamd onder de zon
in de brede boulevards gebeiteld
schaduwen lang en ongebroken

door snelle wandelaars in eerzaam duet
fietsers zonder lint of meet

grafdelvers hebben het druk
de strooiweide te klein
voor de as van één dag
de kaarten vallen elk etmaal verkeerd
alsof ook het lint van dagen gebroken

het deksel klikt op de kist
hij voelt zich opgelicht
woorden hangen achter zijn huig

er valt hem niets in

de mond open en sprakeloos

geen snaar, geen klank, geen gebaar

geen bron breekt het gelid

niets in zijn bezit past nog op de regel

mieren vermenigvuldigen zich

net onder zijn huid

Niet in Grote Gevoelens (1)

Sommige verzen halen de bundel niet of worden last minute geschrapt om het aantal pagina's te beperken. Onder het label 'Gesneuveld' vind je de komende tijd een aantal ervan op deze blog. Alvast een eerste vers dat Grote Gevoelens net niet haalde

dag meisje

dag meisje zeg ik tegen je foto 
één voor elk tot gewoonte geworden perspectief

dag meisje als ik de kamer binnenkom 
dag meisje als ik je van dichtbij passeer 
dag meisje in de verte tussen raam en muur 
dag meisje als ik aan tafel zit tussen het licht 
van het park en het licht in je blik 

dag meisje alsof ik eindeloos aan een ijsje lik

hoog op de tenen

is er iets stommer
dan op een bergtop hoog op je tenen te staan
ik moet me inhouden, gewoon voeten schrap zetten
zodat ik stevig sta en bewegingsloos
camera gericht op de vergezichten
die ik één voor één inlijst voor een onbestaande eeuwigheid

de hoge tenen laat ik aan jou
als je dadelijk naar me toe stapt
de top gehaald, mij ingehaald
sta je hoog op je tenen om mijn zweet
weg te vegen, de weg vrij te maken voor je zoen
die me verrast met krasse koelte

bergaf ben je me te snel af
schuif ik klungelig achter je aan
terwijl jij van steen naar steen danst
een onbekend deuntje fluit voor niet eens een cent

ik moet stilhouden om je dans te volgen
mijn ogen neerslaan om in je spoor te blijven
een clowneske wisselslag van oog en stap
steen na steen raak ik achterop

we vinden elkaar ‘s avonds onder de douche
een straal van lauwe koelte spoelt mijn zweet weg
we wrijven elkaar in met wolkjes zeep en blazen
snuifjes limoen in het rond

beneden vlieg je op het donkere brood af
je breekt het voor de eerste slok
voor we de avond te water laten met wijn en prik
vis uit de rivier, vlees uit het dal en groenten uit de tuin

in de bedding van het bed vatten we de dag samen
schrijf ik wijsvingerige sprookjes op je vel van velijn
leg een rebus uit in de rimpels van je huid
laat je gissen, lachen, praatvaren als een vlot in de branding
houd je wakker tot het laatste gebed
tel één voor één je tenen tot de langste zucht van de dag

Profetie

bij 2020

het is een tijd van profeten
van kleine waarheden en kapitale verwachtingen
hier heeft herfst de winter ingenomen
dingen verdwijnen: god en de kerkklok

stilte van sneeuw, kraken van ijs
engelen − behalve in gedichten −
in die kanteling van jaren
de overmoed van een hoger getal

houden we halt voor een groet zonder emoji
staan stilte toe, trage passen, een zoen op de wang
we leven even niet uit schermen
niet het blinde getokkel op een klavier zonder klank

we nemen plaats aan schalkse tafels
ontdekken hoe stemmen ongefilterd klinken
hoe bestek appetijt scherpt
hoe tastbaar, aanraakbaar iemand mag zijn

geschuifel van lichamen op houten stoelen
adem hoorbaar, hand nabij
een stem die warme woorden
ademloos op borden schikt

wie poëzie leest leeft langer
(en gelukkiger)