Moulin d' Auguste

nu de tijd kortstondig open lijkt
te waaien in het natte windveld
dat de winter op een afstand houdt

wij ons aan verwanten warmen
het bekende geklater van stemmen
en de kleuren van augustus in het glas

roepen de grauwgrijze uren in witte
wilde verbeelding sneeuwvlakken op
een perfect monochrome Mondriaan

het product van deze woorden maakt
in een gestold maar wendbaar evenwicht
denkbaar het lang niet meer gedachte

zoals sneeuw zacht bezoedelend uit
het niets een nieuwe werkelijkheid verraadt

zo de vrees overwoekert voor nergens en nooit meer

bij oud & nieuw 2011-12

vrolijke tijden

het zijn vrolijke tijden
afgrond na afgrond nog afgrondelijker
tot diepte aantrekkelijk wordt

daarom, ik sla
regels over de afgrond van dit leven
hei punten in de steenharde ondergrond
lijm de regels met komma’s tot een loopplank

de leegte in de regels vul ik
met woorden en tussen de woorden
leg ik lange uitgerekte stiltes
de verstilde schaduwen van talloze
uitvluchten en misverstanden

het meest heb ik de afstand lief
de opening tussen de regels
de glimp van de afgrond
die ons gerust stelt: de dood
een enkele (mis)stap nabij

alsof we bang zijn voor de stap
die geen afdruk achterlaat
in de altijd weer afwezige sneeuw