er zijn gehaaide vrouwen
die zich een nimf wanen
ze glimmen en glinsteren met glas-
juwelen en een hel geschilderde glimlach
ze lijken naar iets anders ver weg te kijken
altijd beducht om een concurrente op te merken
waarna ze plots een gang induiken, snelle
ontruiming om een botsing te ontwijken van
vernietigende blikken en bulderende bolbliksems
ze zijn zo echt als een verlaten luchthaven
als kleuren in pikzwarte duisternis
ze hebben nooit tijd want ze nemen
alle tijd om hun uitzinnig beeld te boetseren
hij wuift ze graag uit voor hij ze ontmoet
Geen opmerkingen:
Een reactie posten