ontwaken

hoe zijn hand zich de vrouw herinnert
die naast hem hoorbaar nog
glijdend buiten de cijfertijd
in haar slaap hangt

klankloze litanie, streelritueel
de weg van slaap naar neusbrug
hoe zijn vingers de kaap van haar kaak ronden
nieuwe continenten onder zijn hand

zij speelt dat ze slaapt
vasthoudt aan haar droom
die fris op haar lippen ligt
waarvoor ze al woorden plukt

straks schikt in een boeket van zinnen
zo zonder hem aan te raken
een lach op zijn gelaat legt

hoe het moet

wit blad, zwarte inkt, staaroog 
licht adem in een ritueel ritme
lucht voor ruisloze vinnen 
beweging uit het niets van klank   

kleur van wijnrode rozen 
aan de tuinhorizon: breinconstruct 
vogelvent met gekleurd hoedje 
op zijn kop in keizerpas   

evolutie paradeert met duizend veertjes 
de katachtige spint springklaar 
hij buigt gedachten over het blad 
morst taaldruppels, kleurt buitenboord   

wacht op een wonder 
woord dat hem dagelijks achterlaat 
taalpuzzelaar, letterkluns, klankpauwstaart 
vlekken op het naakte blad   

klankval, salto uit hoge tonen 
roetsjbaan van tremolo’s 
één vinger in de mond, hoor: 
Ella, één jaar, toont hoe het moet

een raam op gedichtendag

raam 

hij heeft maar één deur nodig 
om binnen te komen en weg te gaan 
één deur die open staat voor wie zijn hand 
zijn ogen wil lezen, de letters van zijn lichaam 

in elke kamer tekent hij een raam 
een ruimteblik op de omgeving, een buiten- 
wereld die binnen in de spiegel staat 
uitzicht is een herhaalde herinnering 

de schaduwen van de bomen trillen 
met de wind in het licht van een lamp 
de wisselende bladeren van een waarheid  

met de uren schuift het licht 
schuchter teruggetrokken in december 
met de overmoed van een nieuw 
seizoen in het vuur van juni 

de gordijnen zijn theaterdoek 
een extra raam voor het raam 
dat door zijn hand als toverdoek beweegt 
opening betoont, beleving toegang geeft 

de afsluiting is een retorisch gebaar 
het open einde van een gedicht

(uit een bundel in opbouw ingeraamde dagen)

vogelmens

als een rode roofvogel
op de hoofden landen

de gedachten heimelijk gestolen
veilig in een koffertje gestopt

en dan met nauwelijkse vleugels
mijn vluchtweg gaan

van hoofd naar hoofd
stapstenen
in een boomloos park

met alleen het vermoeden
van die gedachten dat een spoor
trekt door mijn vervormde gezicht

uit de bundel Tekenen (uitgeverij P.)

grafdag, asdag

over de onderstroom van de nacht 
schuiven boventonen van een gewone dag 
in een dagelijks onopvallend gebed 
er staat niets bijzonders te gebeuren 

begraafplaatsen transformeren in één dag 
tot kleurige markten van verdriet 
grote potten op armen in precair evenwicht
 een lopende balans tussen leven en verval 

allen hier zijn ongewilde verwanten van de dood 
stille handen met borstel, schop en doek 
vegen, boenen, graven potten in 
leggen tuinen van tuilen aan 

 huilen stille tranen als zonlicht 
in de ogen priemt, de hark opgeruimd 
rechten ruggen zich, staan ze even 
stil hand in hand in mengtijd van herinnering 

ze keren om, groeten ongemeen uitvoerig 
draaien om, buigen buigzamer dan voorheen 
alle kanten uit waar jong en oud verdriet 
nog aan de slag is 

door plicht vervuld stappen ze met een glimlach 
de dode hoek van de winter in