avondmaal

amandelnoot tussen haar lippen

ze onderdrukt een schalkse glimlach

het rijm klatert uit haar ogen

pretballetje stuitert op de tafelrand

spat als een supernova uiteen

in het heelal van haar aangezicht

geef me pijl en boog of beter nog

een laserwapen waarmee ik -- strip 

ridder -- haar in één knip bevries

zoals dat voor een dame en heer past

schotels als kleurige iconen op het laken

vork en mes in vertraagd ballet verdelen

klein in kleiner tot onooglijke kruimels

de kleinste letters van het corps voor een

beschreven leven na het laatste avondmaal

meesmuil

ho daar kaatst-ie

         weer de trap af

                  combinatie van stumper

                            stap en klettervloek

                                      niet ingehouden maar

                                            op volle kracht volumeknop

                                                    tot aan de wolkenrand

                                                            nee de maan

 

dan verwacht hij ook nog medelij

de stakker, suppoost van het ongeluk

productiehuis van mislukking

niet met mij, niet met ons, NIET

 

een lijf dat geheel uit keel bestaat

met pootjes eronder altijd in de knoop

vingers die al jaren in de krimp verkrampt

niet in staat de potloodstomp recht te klemmen 

 

punt knakt bij de eerste landingspoging

en was het maar dat, denk niet

dat er in dat hoofd iets steek houdt

het roffelt er op los in consonantenstorm  

 

op de laatste trede, keert-ie weer om

iets vergeten, dat hoofd waarempel

zijn schrift vol vingerafdrukken

oh lieve hemel zijn kussentje om

 

zijn tere billen te beschermen

tegen de ribben van de stoel

trek daarmee naar de oorlog 

dat wordt lachen en huilen tegelijk

sein

besmet met vlekkerig licht 

een gekartelde halve cirkel 

flitst voor zijn gesloten ogen 

neuronensein dat onheil spelt 

de route loopt van links 

naar rechts door het gezichtsveld 

hij poogt rustig te ademen 

op een mantra uit zijn kindertijd 

toen hij door god en duivel behekst 

‘s nachts een snoer van akelige dromen haakte 

bundeling van peilloze kinderangsten 

een anatomieboek voor het hele leven 

vandaag wijst alles naar een rand 

voorbij enig vermoeden van erna 

een traag vervagende flits van licht 

die zich terugtrekt voorbij de horizon 

van zijn gesloten ogen, een hond 

die jankend in zijn hok verdwijnt 

oude man die een hand reikt naar 

het jongetjes van zes met inktzwarte ogen

kwijt

je kunt niet tussen de plooien 

van de tijd tasten om iets terug 

te vinden zoals je dat doet 

tussen de kussens van de sofa 

er is geen pil tegen een vermeend tekort 

dat niet in cijfers kan gevat 

geen valluik uit de werkelijkheid 

behalve wat ze dood noemen 

nu ook zijn zus verstrooid 

ze was zijn eerste juf nog voor 

hij leerde lopen en op het potje ging 

in de eerste kleuterklas zat 

hij mist haar blik die al begreep 

voor hij sprak, een vanzelfsprekende 

samenhang over uur en grens heen 

altijd aan dezelfde oever van de stroom 

op dezelfde nachtboot de zee over

____________________________

voor Chris (1936-2024), zus en zielsgenote

puzzel

elke dag legt hij een puzzel

een variatie op vorige en volgende

en tegelijk een eenheid op zichzelf

als eieren in een eierdoos

soms lukt het om iets uit het raadsel

te puren, uitzicht op een oplossing

tegelijk in het besef dat elk stuk van

een oplossing nieuwe vragen oproept

er is iets troostends aan die gedachte

dat er met elke stap vooruit niets

verandert aan het proces zelf

waar hij deel van uitmaakt 

tegelijk schaker en zet en op 

bepaalde momenten de bezetene

hij die steen drinkbaar denkt

Uit Vormen van ontbreken, een bundel in opbouw

een wereld in de hand

de honden die bij vingerknip 

onze honden waren liepen 

mee op de kam van een heuvel 

hield het pad plots op 

enkele meters lager moest het zijn 

we lieten ons zakken aan sjaals en handen 

een open plek omgeven door bouwval 

en de opengesperde muil van een grot 

kooltjes van een prehistorisch vuur 

dieper nog de glinstering van kristallen 

de jongen verkent de ruimte snel 

zoals hij het cadeaupapier van een pakje scheurt 

geschiedenis dwarrelt tussen zijn vingers 

hij is een andere tijd ingegleden 

bestudeert de resten in het vuur 

bedenkt luidop hoe de jacht hier is gevierd 

een brok kristaalsteen is de trofee 

met fiere opwinding in de rugzak verpakt 

de honden tonen de weg terug 

rukken ons mee aan onzichtbare leibanden 

de net geboren archeoloog 

rolt het woord in de mond 

plant expedities, ontdekkingen van atlantis 

nieuwe werelden in zijn kleine hand

Uit Jong hout, oud hout, een bundel in opbouw

gesprek

hij ziet schaduwhoofden 

op het gladde tafelblad

in vaste patronen die 

afbakenen als schrikdraad 

ze cirkelen om de gloeiende lont 

kijken naar de onbekende 

aan de andere zijde van verlangen 

de draad die scheidt en verbindt 

hij tikt een biljartbal 

raakt de onbedoelde snaar 

steen in slangennest 

raspklank en schrikgekras 

even valt elk geluid uit 

geritsel in tas en broekzak 

lucifer ontvlamd, zekering hersteld 

woorden die uit het regelspoor springen 

en eindigen in kortgesloten betekenis 

zij zwijgen als vermoord met ogen 

als tot de rand gevulde glazen

Uit Proeven van beweging, een bundel in opbouw

collage

scheur een blad uit een gesprek 

neem een boek, lees elke tiende pagina 

zoals je hinkstapspringend telt en denkt 

een plakboek, fotocollage, strip -- 

onder water drijven wolken onderzeese 

werelden die vervloeien en oplossen 

spiegelbeeld van een andere realiteit 

waarin of waaruit hij wakker schrikt 

met bevroren voet en ijsgekoelde hand 

bewustzijn is dat beest in jou 

dat rare streken met je speelt 

waar je tastend kant noch deel aan hebt 

ga door met het vullen van dozen 

er zijn te veel boeken in het huis 

te veel zwaartekracht voor je smalle schouders 

schrap de overtollige namen 

knip de losse draden door die trekken 

of ketenen, standbeeld, schip met kade 

de horizon schuift met elke stap 

het is zaak te blijven stappen 

letter na letter, woord na woord

Uit Dichtdrift, een bundel in opbouw

opgelost

ik heb de engelen begraven 

de goden naar een andere wereld geholpen 

de verraderlijke wetenschap omarmd 

die –als het goed zit– zichzelf voortdurend ondergraaft 

van de engelen heb ik de val onthouden 

het kruis of muntspel op elke hoek van elke straat 

het kunstje van aanwezige afwezigheid 

oneindigheid is een grappig begrip 

het enige wat niet lijkt te eindigen 

van het kleinste bouwdeel tot het bijna oneindige 

is de herhaling, het spel dat altijd opnieuw 

op gang komt, bellen blazen 

universum na universum, na multiversum 

ik schrijf om op verhaal te komen 

van alle oude gruwelijke sprookjes 

die dromen zaaien, distels op jonge grond 

de engel is dood, geen graf, geen urne 

geen weide waar zijn stof valt 

geheel opgelost in de neuronenwereld 

tussen wortel en hoofd

schijn

hij is niet wie hij lijkt

ik ben niet hem ook al

vloeit hij uit mijn pen

hij is het aanschijn van de dag

ik stel zijn masker samen

hanteer het potlood als dirigeerstok

soms gaat hij met mijn verhaal

aan de haal, een hond die

zijn meester vergeet – even

het blad is zijn podium

daar zit hij vaak alleen

hoort de stem niet uit de souffleurbak

het is een spel van nemen en

geven, van pas en tegenpas

een dans met de eigen schaduw

onduidelijk wie de dans leidt

Uit Tweeling, meerling, een bundel in opbouw

restwit

hoe de lat ook ligt op het blad

tussen de regels hangen vrees en hoop 

in ongeveer gelijke proporties voortdurend 

op zoek naar een onmogelijk evenwicht 

het lijkt een reflectie voor wat er in 

hoofd, maag en darmen speelt 

de spiegeling nooit geheel accuraat 

net zo min als een woord precies 

die ene waarneming vorm kan geven 

nooit valt de fysieke werkelijkheid 

samen met de talige representatie 

klinkt het woord scheet op dit blad 

heel anders in het hoofd van een lezer 

dan in de realiteit van deze kamer 

het verband een draadje in de wind 

net zo lang wachten op windstilte 

als de waarheid op de lippen 

van die zelf bedachte vleugelloze engel 

telkens glipt iets weg, lost op in het rest- 

wit van het zuinig beschreven blad

Uit Dichtdrift, een bundel in opbouw

voornemen

wissel een blik, ruil je huid 

voor haar warmte, verberg oude wonden niet  

licht je woorden bij met een lach 

wees niet bang maar teder 

toon je open en terughoudend tegelijk 

zeg waar je voor gaat en staat 

moedig de groei van kind en boom aan 

schenk aandacht en zorg zonder berekening 

metsel geen ramen dicht 

speel een onbedacht spel, zo maar 

huppel en struikel over voet en woord 

als je het bed in duikt, kijk 

haar lang aan voor het licht dooft 

je weet nooit of zij of jij 

de volgende morgen haalt

kop

geen vlucht op ademkracht 

alle gewicht moet losgelaten 

tot vleugellichte luiheid blijft 

een hoofd zonder gedachten 

zo gebeurt wat kan, vingers 

dansen in de kom van een hand 

verkennen de verhevenheid van buik en 

borst een landschap in ritmische beweging 

alsof hij vel na vel verliest 

wakker in een verduisterde kamer 

een ongefixeerde foto in doka 

drijvend in een waterbak 

hij wacht tot hij geheel alleen 

op het plein staat, de sleutel van de zijdeur 

van de kerk in een spitse steeg voor een 

handvol munten van de koster geleend 

er staat een kop boven de deur 

die al jaren uit de brokkelige nis 

lijkt te vallen verlijmd in duivenstront 

een rimpelige griekse godenkop

één meter

in die ene meter 

tussen stoel en raam 

vouwt een doolhof open 

waarin hij keer op keer vastloopt 

alsof hij door romig water 

waadt, nauwelijks vooruit raakt 

de zon boven gespijkerd staat 

en hij in de grond geworteld 

hij wou dat hij zich los kon zingen 

zijn stem schor en korrelig als schuur- 

papier, mensen horen hem niet 

schrikken als hij luider aanheft 

in wat hij ook onderneemt 

een roeier die eendere rondjes 

draait, de cadans niet vindt om 

de spanen te laten dansen 

hij valt stil, uitgeput 

met armen van uitgerekte draad 

een hart dat tot barstens bonst 

een bom in het lege hoofd

laatavondlied

ik schuil in de schemer van je wimpers

trek sporen in het rouge van lippen 

echo hun stille mompel

mijn vingers zalven het soevereine vel

met het parfum van kruidige olijfolie

en de kracht van onkruid

de gespannen spier van een jonge stier

het vlagvuur van hoogzomer

>terwijl ik voor je vruchten pluk

het avondmaal bereid

de koele wijn proef, je glas vul

met vijvers als bloedrode ogen

’s nachts zullen kraaien over je waken

______________________________

Uit mijn volgende bundel verdraaide liefde.

De presentatie is gepland op 20 dec. 2025 om15u30 in de grote zaal van de Campagne, Drongen.

Een plaats reserveren kan via mail aan janmmeier7@gmail.com. 

Vier gedichten waaronder dit verschenen in Poëziekrant 2025-3.

slagveld

hij zoekt niet hij wordt gevonden 

dat is het wonderlijke van het wonder 

hij heeft het tussen de vingers 

maar weet niet wat het is 

als de les langzaam doordringt 

is het leven onherstelbaar opgebruikt 

trilt de draad even door als muziek 

die naklinkt in het hoofd 

er is een punt als een put 

waar einde en begin samenvloeien 

hij is nog niet zo ver maar 

op een haar na tastbaar nabij 

hij denkt aan lang geleden 

jongen wakker bij oosterlicht 

voelde zich een vloeiblad 

zonder omtrek voor wat hij dacht 

en zag in enge wanen 

een slagveld tussen duivel en engel

een weg

er is geen rechte weg 

maar een reeks mogelijke wegen 

een willekeurig kwadrant op de stafkaart 

toont een ragwerk van straat tot veldwegel 

de eerste stappen geven richting 

net als de beginwoorden van een tekst 

kijk maar: hij neemt je bij de hand 

stap na stap, regel na regel, inzicht na uitzicht 

hij zet je op een onbekend spoor 

dat hij met elke lettergreep uitzet 

keien op elkaar gestapeld tot iets als eenheid 

onder eigen gewicht verzakt en met kleur gemerkt 

bevestiging van een vermoeden 

versteende hoofdknik langs de route 

het is duidelijk, je bent niet de eerste 

dit pad je bestemming van de dag

sneeuwwit

breek mijn schelp 
bevloei me met klanken 
uit de kleurdoos van je stem 

reken me uit 
schets alle geometrische veelhoeken 
in het harige vlak van de mat

teken op mijn huid 
de ronde vormen van je letters 
bedruk me met woorden en volzinnen 

wikkel me in lakens 

van litanie, doop me dagelijks 
in antieke en kersverse refreinen 

zing voor me 
die niet zingen kan, til me 
op je tong tot de hoogste toon 

ik luister gekluisterd, noteer mompelend 

een vers met vingers van hoogtevrees 

het potlood trekt een grijs slakkenspoor

op het sneeuwwitte blad van de dag

________________________________
Uit mijn volgende bundel verdraaide liefde. 
De presentatie is gepland op 20 dec. 2025 om 15u30 in de grote zaal van de Campagne, Drongen. Een plaats reserveren kan via mail aan janmmeier7@gmail.com. 

         

jaarring

gekneld in de jaarringen van zijn rug 

stapt hij door los zand naar aanspraak 

in de hitte van hoogzomer smacht 

hij smeltend naar een dik pak sneeuw 

hij vouwt nagenoeg lege pagina’s 

tot boot, vliegtuig of raket 

ze halen hooguit een meter of drie 

niet kwaad want ruimtetuigen trekken 

reddeloos richting venus en mars 

kanootjes die naar de sterren peddelen 

liever scheppen mensen slagroom, strooien suiker 

overstemmen ze het getik van de klok 

geruchten over bommelding en aanslag 

liever blussen ze het vuurtje met hun plas

handen

de hand moet aan de ploeg 

gaat linksom, gaat rechtsom 

dwaalt tussen schaarse haren 

zwaait naar een hand aan de overkant 

twee handen ongrijpbaar voor elkaar 

een strik die niet kan geknoopt 

dimensies die niet voldoende overlappen 

zodat wat dichtbij rakelings blijft 

denk aan het vertrouwde woord 

dat je op een cruciaal ogenblik ontsnapt 

een hand slaat zwaar op het tafelblad 

die hand wil jij niet aanraken 

zelfs niet uitwuiven voor de eeuwigheid 

ten slotte zijn je beide handen 

verstrengeld op buik of borst 

de laatste kompanen en symbool 

van wat rust en vrede uitdrukt 

in dat volstrekt weerloze moment 

als geen hand nog bezwaar maakt