meisje van glas

ik loop met vader op de rug
hoor hoe zijn gefluister zachter
maar zwijgen doet hij niet
hoe dun zijn trekken, ze verdwijnen niet

het mondvocht lang gestold
verhard tot eelt op dwarse klinkers
zij zegt dat ik zachtmoedig ben
te ootmoedig – maar moedig

moeder een toonbeeld van evenwicht
geboren in elf, gestorven op negenennegentig
ze rekte tijd met een lach
voorbij de relativiteit van jaren

ze hield zich recht, brak nog niet
gekrompen tot een kromme van
bros en breekbaar gebeente
rimpelgrijs een meisje van kristal

lentevers

wie laat niet graag 

de lente lachen in de groeiende 

lengte van haar dagen 

zelfs in verzen verschijnt de zon 

biedt het licht houvast aan de dag 

ligt in de nevel over het land 

hitte smeulend in hinderlaag, aardse tegen- 

hemel van een van goden vergeven ether 

laat het lofdicht over de dijk oprijzen 

een lied van weelde dat ons omkleedt 

woorden zingt in duizend monden 

notenbalken als rimpels op de vlakke akker 

laat dromen in bloemige daden bloeien 

laat lente ons in lange jaren uitdragen 

een lied van lettergrepen woord voor woord 

in het avondrood van een aangebroken brood 

wie zoekt in dit licht nog evenwicht 

wie leest in de bloemstamper 

iets anders dan geboorte 

bijenvreugd vrucht van laailichtende lente 

afgebiesd door flinterlicht van vijverriet 

oh, laat het verval zijn gang gaan 

tegen de baksteen van kale kades 

hier aan het water ligt het licht 

ingelijst in het raam van een gedicht

[denkend aan Hedwig Speliers, 1935-2026]

nimf

nee ze bestaan niet echt

er zijn gehaaide vrouwen 

die zich een nimf wanen 

ze glimmen en glinsteren met glas- 

juwelen en een hel geschilderde glimlach 

ze lijken naar iets anders ver weg te kijken 

altijd beducht om een concurrente op te merken 

waarna ze plots een gang induiken, snelle 

ontruiming om een botsing te ontwijken van 

vernietigende blikken en bulderende bolbliksems 

ze zijn zo echt als een verlaten luchthaven 

als kleuren in pikzwarte duisternis 

ze hebben nooit tijd want ze nemen 

alle tijd om hun uitzinnig beeld te boetseren 

hij wuift ze graag uit voor hij ze ontmoet

landslide

tussen het eerste en het laatste gesprek 

lag tijd een lenige tijger op de loer 

glommen woorden als sleutels in het licht 

dreven in een stroom voorbij opgeslorpt 

in een landverschuiving die alles meenam 

de stroom spatte uit oevers, sijpelde verdund 

weer weg, liet een donker spoor achter 

slib voor nieuw groen, gif op een harde bodem 

geen weg meer in bereik, voeten in de modder 

in vertraagde beweging vastgezogen en losgetrokken 

ging ieder de verre weg naar een tijdelijk onderkomen 

hingen echo’s om iedere hoek als volgdraad 

tot de draad knapte, de gelegde knoop opnieuw brak 

een nest van verlies tussen losse draadjes 

beweging tot staan gebracht tussen hand en wang 

lawine die tot stilstand is gedwongen 

woorden bij zinnen gekomen, afgebroken 

een andere naam genomen, nieuwe sporen geëtst 

huizen bewoond en achtergelaten 

ruis in het bloed, stamel in het hoofd

_______________

Een vers uit voorjaar 2018, dat nog geen plaats heeft gevonden in een bundel.

Misschien past het wel in het stapeltje met werktitel 'tegentijds'.

avondmaal

amandelnoot tussen haar lippen

ze onderdrukt een schalkse glimlach

het rijm klatert uit haar ogen

pretballetje stuitert op de tafelrand

spat als een supernova uiteen

in het heelal van haar aangezicht

geef me pijl en boog of beter nog

een laserwapen waarmee ik -- strip 

ridder -- haar in één knip bevries

zoals dat voor een dame en heer past

schotels als kleurige iconen op het laken

vork en mes in vertraagd ballet verdelen

klein in kleiner tot onooglijke kruimels

de kleinste letters van het corps voor een

beschreven leven na het laatste avondmaal