avondmaal

amandelnoot tussen haar lippen

ze onderdrukt een schalkse glimlach

het rijm klatert uit haar ogen

pretballetje stuitert op de tafelrand

spat als een supernova uiteen

in het heelal van haar aangezicht

geef me pijl en boog of beter nog

een laserwapen waarmee ik -- strip 

ridder -- haar in één knip bevries

zoals dat voor een dame en heer past

schotels als kleurige iconen op het laken

vork en mes in vertraagd ballet verdelen

klein in kleiner tot onooglijke kruimels

de kleinste letters van het corps voor een

beschreven leven na het laatste avondmaal

meesmuil

ho daar kaatst-ie

         weer de trap af

                  combinatie van stumper

                            stap en klettervloek

                                      niet ingehouden maar

                                            op volle kracht volumeknop

                                                    tot aan de wolkenrand

                                                            nee de maan

 

dan verwacht hij ook nog medelij

de stakker, suppoost van het ongeluk

productiehuis van mislukking

niet met mij, niet met ons, NIET

 

een lijf dat geheel uit keel bestaat

met pootjes eronder altijd in de knoop

vingers die al jaren in de krimp verkrampt

niet in staat de potloodstomp recht te klemmen 

 

punt knakt bij de eerste landingspoging

en was het maar dat, denk niet

dat er in dat hoofd iets steek houdt

het roffelt er op los in consonantenstorm  

 

op de laatste trede, keert-ie weer om

iets vergeten, dat hoofd waarempel

zijn schrift vol vingerafdrukken

oh lieve hemel zijn kussentje om

 

zijn tere billen te beschermen

tegen de ribben van de stoel

trek daarmee naar de oorlog 

dat wordt lachen en huilen tegelijk

sein

besmet met vlekkerig licht 

een gekartelde halve cirkel 

flitst voor zijn gesloten ogen 

neuronensein dat onheil spelt 

de route loopt van links 

naar rechts door het gezichtsveld 

hij poogt rustig te ademen 

op een mantra uit zijn kindertijd 

toen hij door god en duivel behekst 

‘s nachts een snoer van akelige dromen haakte 

bundeling van peilloze kinderangsten 

een anatomieboek voor het hele leven 

vandaag wijst alles naar een rand 

voorbij enig vermoeden van erna 

een traag vervagende flits van licht 

die zich terugtrekt voorbij de horizon 

van zijn gesloten ogen, een hond 

die jankend in zijn hok verdwijnt 

oude man die een hand reikt naar 

het jongetjes van zes met inktzwarte ogen

kwijt

je kunt niet tussen de plooien 

van de tijd tasten om iets terug 

te vinden zoals je dat doet 

tussen de kussens van de sofa 

er is geen pil tegen een vermeend tekort 

dat niet in cijfers kan gevat 

geen valluik uit de werkelijkheid 

behalve wat ze dood noemen 

nu ook zijn zus verstrooid 

ze was zijn eerste juf nog voor 

hij leerde lopen en op het potje ging 

in de eerste kleuterklas zat 

hij mist haar blik die al begreep 

voor hij sprak, een vanzelfsprekende 

samenhang over uur en grens heen 

altijd aan dezelfde oever van de stroom 

op dezelfde nachtboot de zee over

____________________________

voor Chris (1936-2024), zus en zielsgenote

puzzel

elke dag legt hij een puzzel

een variatie op vorige en volgende

en tegelijk een eenheid op zichzelf

als eieren in een eierdoos

soms lukt het om iets uit het raadsel

te puren, uitzicht op een oplossing

tegelijk in het besef dat elk stuk van

een oplossing nieuwe vragen oproept

er is iets troostends aan die gedachte

dat er met elke stap vooruit niets

verandert aan het proces zelf

waar hij deel van uitmaakt 

tegelijk schaker en zet en op 

bepaalde momenten de bezetene

hij die steen drinkbaar denkt

Uit Vormen van ontbreken, een bundel in opbouw