een wereld in de hand

de honden die bij vingerknip 

onze honden waren liepen 

mee op de kam van een heuvel 

hield het pad plots op 

enkele meters lager moest het zijn 

we lieten ons zakken aan sjaals en handen 

een open plek omgeven door bouwval 

en de opengesperde muil van een grot 

kooltjes van een prehistorisch vuur 

dieper nog de glinstering van kristallen 

de jongen verkent de ruimte snel 

zoals hij het cadeaupapier van een pakje scheurt 

geschiedenis dwarrelt tussen zijn vingers 

hij is een andere tijd ingegleden 

bestudeert de resten in het vuur 

bedenkt luidop hoe de jacht hier is gevierd 

een brok kristaalsteen is de trofee 

met fiere opwinding in de rugzak verpakt 

de honden tonen de weg terug 

rukken ons mee aan onzichtbare leibanden 

de net geboren archeoloog 

rolt het woord in de mond 

plant expedities, ontdekkingen van atlantis 

nieuwe werelden in zijn kleine hand

Uit Jong hout, oud hout, een bundel in opbouw

gesprek

hij ziet schaduwhoofden 

op het gladde tafelblad

in vaste patronen die 

afbakenen als schrikdraad 

ze cirkelen om de gloeiende lont 

kijken naar de onbekende 

aan de andere zijde van verlangen 

de draad die scheidt en verbindt 

hij tikt een biljartbal 

raakt de onbedoelde snaar 

steen in slangennest 

raspklank en schrikgekras 

even valt elk geluid uit 

geritsel in tas en broekzak 

lucifer ontvlamd, zekering hersteld 

woorden die uit het regelspoor springen 

en eindigen in kortgesloten betekenis 

zij zwijgen als vermoord met ogen 

als tot de rand gevulde glazen

Uit Proeven van beweging, een bundel in opbouw

collage

scheur een blad uit een gesprek 

neem een boek, lees elke tiende pagina 

zoals je hinkstapspringend telt en denkt 

een plakboek, fotocollage, strip -- 

onder water drijven wolken onderzeese 

werelden die vervloeien en oplossen 

spiegelbeeld van een andere realiteit 

waarin of waaruit hij wakker schrikt 

met bevroren voet en ijsgekoelde hand 

bewustzijn is dat beest in jou 

dat rare streken met je speelt 

waar je tastend kant noch deel aan hebt 

ga door met het vullen van dozen 

er zijn te veel boeken in het huis 

te veel zwaartekracht voor je smalle schouders 

schrap de overtollige namen 

knip de losse draden door die trekken 

of ketenen, standbeeld, schip met kade 

de horizon schuift met elke stap 

het is zaak te blijven stappen 

letter na letter, woord na woord

Uit Dichtdrift, een bundel in opbouw

opgelost

ik heb de engelen begraven 

de goden naar een andere wereld geholpen 

de verraderlijke wetenschap omarmd 

die –als het goed zit– zichzelf voortdurend ondergraaft 

van de engelen heb ik de val onthouden 

het kruis of muntspel op elke hoek van elke straat 

het kunstje van aanwezige afwezigheid 

oneindigheid is een grappig begrip 

het enige wat niet lijkt te eindigen 

van het kleinste bouwdeel tot het bijna oneindige 

is de herhaling, het spel dat altijd opnieuw 

op gang komt, bellen blazen 

universum na universum, na multiversum 

ik schrijf om op verhaal te komen 

van alle oude gruwelijke sprookjes 

die dromen zaaien, distels op jonge grond 

de engel is dood, geen graf, geen urne 

geen weide waar zijn stof valt 

geheel opgelost in de neuronenwereld 

tussen wortel en hoofd

schijn

hij is niet wie hij lijkt

ik ben niet hem ook al

vloeit hij uit mijn pen

hij is het aanschijn van de dag

ik stel zijn masker samen

hanteer het potlood als dirigeerstok

soms gaat hij met mijn verhaal

aan de haal, een hond die

zijn meester vergeet – even

het blad is zijn podium

daar zit hij vaak alleen

hoort de stem niet uit de souffleurbak

het is een spel van nemen en

geven, van pas en tegenpas

een dans met de eigen schaduw

onduidelijk wie de dans leidt

Uit Tweeling, meerling, een bundel in opbouw