collage

scheur een blad uit een gesprek 

neem een boek, lees elke tiende pagina 

zoals je hinkstapspringend telt en denkt 

een plakboek, fotocollage, strip -- 

onder water drijven wolken onderzeese 

werelden die vervloeien en oplossen 

spiegelbeeld van een andere realiteit 

waarin of waaruit hij wakker schrikt 

met bevroren voet en ijsgekoelde hand 

bewustzijn is dat beest in jou 

dat rare streken met je speelt 

waar je tastend kant noch deel aan hebt 

ga door met het vullen van dozen 

er zijn te veel boeken in het huis 

te veel zwaartekracht voor je smalle schouders 

schrap de overtollige namen 

knip de losse draden door die trekken 

of ketenen, standbeeld, schip met kade 

de horizon schuift met elke stap 

het is zaak te blijven stappen 

letter na letter, woord na woord

Uit Dichtdrift, een bundel in opbouw

opgelost

ik heb de engelen begraven 

de goden naar een andere wereld geholpen 

de verraderlijke wetenschap omarmd 

die –als het goed zit– zichzelf voortdurend ondergraaft 

van de engelen heb ik de val onthouden 

het kruis of muntspel op elke hoek van elke straat 

het kunstje van aanwezige afwezigheid 

oneindigheid is een grappig begrip 

het enige wat niet lijkt te eindigen 

van het kleinste bouwdeel tot het bijna oneindige 

is de herhaling, het spel dat altijd opnieuw 

op gang komt, bellen blazen 

universum na universum, na multiversum 

ik schrijf om op verhaal te komen 

van alle oude gruwelijke sprookjes 

die dromen zaaien, distels op jonge grond 

de engel is dood, geen graf, geen urne 

geen weide waar zijn stof valt 

geheel opgelost in de neuronenwereld 

tussen wortel en hoofd

geur

de geur van babyhuid 

fris uit het plastic badje 

zijn hand lijkt reusachtig 

alle verhoudingen op hun kop gezet 

het nieuwe verbazend snel vertrouwd 

tijd is tot alles voorbereid 

berekend tot twee cijfers na de komma 

de verrassing pakt telkens anders uit 

op alle uren van dag en nacht 

hij die meest zweeg, zweeft 

en zingt lang vergeten melodieën 

uit het moeras van geheugen 

het oog aan de hemel 

verblindt tot het wegzakt 

naar een andere kant 

die niet te achterhalen valt 

de geur kleurt herinnering 

nu zij op haar beurt groot en 

moeder neuriënd de baby wast

RESTWIT

hoe de lat ook ligt op het blad

tussen de regels hangen vrees en hoop 

in ongeveer gelijke proporties voortdurend 

op zoek naar een onmogelijk evenwicht 

het lijkt een reflectie voor wat er in 

hoofd, maag en darmen speelt 

de spiegeling nooit geheel accuraat 

net zo min als een woord precies 

die ene waarneming vorm kan geven 

nooit valt de fysieke werkelijkheid 

samen met de talige representatie 

klinkt het woord scheet op dit blad 

heel anders in het hoofd van een lezer 

dan in de realiteit van deze kamer 

het verband een draadje in de wind 

net zo lang wachten op windstilte 

als de waarheid op de lippen 

van die zelf bedachte vleugelloze engel 

telkens glipt iets weg, lost op in het rest- 

wit van het zuinig beschreven blad

voornemen

wissel een blik, ruil je huid 

voor haar warmte, verberg oude wonden niet  

licht je woorden bij met een lach 

wees niet bang maar teder 

toon je open en terughoudend tegelijk 

zeg waar je voor gaat en staat 

moedig de groei van kind en boom aan 

schenk aandacht en zorg zonder berekening 

metsel geen ramen dicht 

speel een onbedacht spel, zo maar 

huppel en struikel over voet en woord 

als je het bed in duikt, kijk 

haar lang aan voor het licht dooft 

je weet nooit of zij of jij 

de volgende morgen haalt